پل چوبی اصفهان پلی بین دو جهان

پل جویی یا پل چوبی اصفهان و بر روی زاینده رود است . این پل راه منحصر برای رفت ‌و آمد کاخ هفت ‌دست و کوشک آینه ‌خانه بود . این پل میان دو پل الله ‌وردی خان و پل خواجو قرار دارد . پل جویی به دستور شاه عباس دوم صفوی در سال ۱۰۶۵ قمری بنا شده است .

برج شش گوشه میانه پل با چشمه ‌های آب جاری فرح بخش حال امیران , اشراف , مهمانان و سفیرانی بود که به حضور شاه شرفیاب می‌ شدند .

در قسمت غربی این پل آب رودخانه به صورت دریاچه‌ ای جمع میشد که به همین لحاظ به آن «پل دریاچه» هم می ‌گفتند . نام دیگر آن پل سعادت ‌آباد است .
در اصفهان در زمان تاریخ بویژه دوره اوج شکوفایی تاریخ صفویان بنا های زیبا و شکوهمندی از معماری کشور‌ایران ایجاد شده است که انواع آن‌ها امروزه پذیرای گردشگران داخلی و فرنگی می‌باشند . یکی‌از این بناها پل چوبی اصفهان است .

پل چوبی اصفهان با عرض ۶ متر و طول ۱۴۷ متر , برای آمد و شد عامهٔ مردم نبود بلکه فقط وسیلهٔ رابطه باغهای سلطنتی دو کناره شمالی و جنوبی رودخانه یعنی باغ معروف به «باغ دریاچه» با باغهای گستردهٔ سعادت آباد میان پل الله‌ وردی خان و پل خواجو و بناهای با شکوه کاخ هفت‌ دست و کوشک آینه‌ خانه و کشکول و نمکدان بوده‌ است . اصولا این پل برای عبور خانواده شاهان صفوی , امرا , بزرگان , مهمان‌ها و سفرایی بود که اذن دیدار با شاه عباس دوم را داشته ‌اند .

در وسط پل , برج ۶ گوشه ای وجود داشت که از هرگوشه آن سه چشمه جاری می شد . یکی از خارجیانی که این پل را بازدید کرده در رابطه آن چنین نوشته که ( . . . پل با چهارده طاق یک ریخت و معبری برای بردن آب به قصر هفت دست واقع در ساحل زاینده رود تشکیل‌شده بود . . . (

عمارات زیبا و باشکوه سعادت آباد , هفت دست , آینه خانه , کلاه فرنگی , نمکدان در نزدیکی این پل بوده است که به وسیله مسعود میرزای ظل السلطان حاکم اصفهان در حین ناصرالدین شاه قاجار خراب و با خاک یکسان گردید .

پل چوبی اصفهان

وجه تسمیه پل چوبی اصفهان

جوی‌بار کوچک ظریفی از سنگ فارسی بر روی پل تعبیه کرده بودند که آب را از یک سو به طرف دیگر پل سرازیر می ‌کرد و به همین منظور پل جویی نامیده می‌شد با این وجود شاردن در کتاب خویش به صراحت این پل را از کالا چوب بر اساس ‌های سنگی ذکر نموده است و نمی ‌توان قاطعانه اعلام‌کرد که تیتر «پل چوبی» , خطا است .
اسم حساس آن پل «سعادت ‌آباد» بوده و به فراخور مجاورت با هفت کاخ از کاخهای سلطنتی عصر سلطان عباس دوم «پل هفت دست» هم نامیده میشد .
همینطور در بخش شرقی و غربی این پل , آب رودخانه بر روی نیز انباشته می ‌شد که بشکل دریاچه چشم میشد , به همین منظور به آن «پل دریاچه» هم می گفتند . در کتاب فواید الصفویه که از مآخذ مورخ عهد و پیمان صفویان است به روشنی اسم این پل «پل خوشبختی ‌آباد» آمده است و مولف آن کتاب در زمان صفوی بنای «شهر تازه‌ ای» را در سال ۱۰۶۹ هجری و هم‌ زمان با هفدهمین سال سلطنت پادشاه عباس دوم ذکر نموده است .

رویدادهای تاریخی

با گذشت یک‌سال از استبداد صغیر و به توپ بسته شدن مجلس , در پی دعوت آقانجفی و حاج آقا نورالله نجفی اصفهانی از ضرغام السلطنه , نیروهای بختیاری خویش را به اردوگاه گلشن ابریشم رساندند . در شب نهم ذی حجه ۱۳۲۶ گروهی از بختیاری‌ ها به سرپرستی ضرغام السلطنه از پل جویی گذشته خویش را به مجاهدین شهری در مسجد امام رساندند و گروهی هم از دروازه مارنان به مجاهدین شهری ملحق شدند . پیکار در میدان نقش دنیا میان حکومت قاجاری و سواران بختیاری به اوج خویش رسید و سرانجام با شکست سربازان حاکم و فرار اقبال الدوله کاشی خاتمه یافت . در پی این اتفاق مجاهدان مشروطه خواه بختیاری در دست گرفتن شهر اصفهان را به دست گرفتند . در‌این جریان ضرغام‌السلطنه اولین رئیس بختیاری بود که وارد اصفهان شد و حاکم اصفهان به دفتر نمایندگی روس پناهنده شد .

بازدید : 22 بازدید
تعداد دیدگاه در این پست 0 نظر .

 

نظر خود را ارسال کنید